Dźwięk nie przechodzi wyłącznie prostopadle przez przegrodę oddzielającą pomieszczenia. Drgania mogą wejść w strop, ścianę zewnętrzną albo wspólną instalację, a następnie wypromieniować po drugiej stronie. Jest to transmisja boczna i bywa dominująca po poprawieniu samej ściany. Sztywne węzły konstrukcyjne dobrze przenoszą energię, natomiast ciągłe sufity, jastrychy bez dylatacji, kanały i bruzdy mogą tworzyć dodatkowe obejścia. Dlatego bardzo dobra okładzina na jednym polu nie zapewnia automatycznie ciszy.
Rozpoznanie zaczyna się od planu przegród i kolejności ich połączeń. Porównuje się poziom dźwięku przy ścianie, suficie, podłodze oraz instalacjach, a pomiar specjalistyczny rozdziela drogę bezpośrednią i boczne w miarę możliwości. Oględziny szukają ciągłego jastrychu pod ścianą, wspólnego rusztu sufitu, nieuszczelnionych pustek i przeciwległych puszek. Projektant akustyki tworzy model węzłów i wskazuje, czy skuteczniejsza będzie podłoga pływająca, sufit niezależny, przedścianka czy elastyczne rozdzielenie instalacji.
Nie warto zabudowywać kolejnych powierzchni metodą prób i błędów. Każda warstwa zmniejsza przestrzeń, obciąża konstrukcję i może nie wpłynąć na dominującą trasę. Elementy odsprzęgające muszą być ciągłe; pojedynczy sztywny wieszak albo wkręt potrafi ograniczyć efekt. Przed ingerencją w strop lub ścianę konstrukcyjną potrzebna jest zgoda projektanta, a przed zamknięciem sprawdza się szczelność wszystkich krawędzi. Jeżeli źródłem jest urządzenie techniczne, często najpierw opłaca się zmniejszyć drgania u źródła i odizolować jego podstawę.