Płytka kolczasta tworzy obliczeniowe połączenie elementów wiązara przez równomierne zagłębienie zębów w suche drewno. Jej wysuwanie oznacza utratę części powierzchni czynnej i może wynikać z nadmiernej wilgotności, paczenia drewna, ruchu złącza, uszkodzenia podczas transportu albo przeciążenia. Nie jest to zwykły detal wykończeniowy. W węźle zbiegają się siły osiowe kilku prętów, dlatego nawet miejscowa szczelina może zmniejszyć nośność całego wiązara i przenieść większe obciążenie na sąsiednie elementy.
Trzeba obejrzeć obie strony wszystkich podobnych węzłów, zmierzyć szczelinę, zaznaczyć jej zasięg oraz sprawdzić wilgotność, ugięcie pasa i prostoliniowość prętów. Istotne są ślady przecieku, korozja płytki, brak stężeń, przecięte elementy i dodatkowe obciążenia podwieszone do wiązara. Projektant lub producent powinien znać geometrię, gatunek drewna, typ i rozmiar płytki oraz obciążenia dachu. Na tej podstawie przygotowuje detal naprawczy, często obejmujący nakładki projektowane dla konkretnego węzła i kontrolę całego układu stężeń.
Nie wolno dobijać płytki młotkiem ani dokręcać przypadkowych wkrętów przez jej powierzchnię. Zęby po ponownym wbiciu nie muszą odzyskać pierwotnej nośności, a nowe łączniki mogą rozłupać drewno. Do czasu oceny nie należy chodzić nad uszkodzonym polem ani składować materiałów na dachu. Przy szybkim narastaniu ugięcia, trzaskach, rozszczepieniu drewna lub kilku uszkodzonych węzłach trzeba opuścić przestrzeń pod nimi i wykonać zaprojektowane podparcie. Równocześnie usuwa się źródło wilgoci, lecz nie suszy drewna gwałtownie gorącym nadmuchem.