Otwór usuwa beton i może przeciąć zbrojenie, zmieniając przepływ sił w belce. W pobliżu podpory szczególnie ważne jest ścinanie, a w strefie przęsłowej dolne pręty często przenoszą rozciąganie od zginania. Sam fakt, że w otworze nie było widocznego pręta, nie oznacza bezpieczeństwa: mogły zostać naruszone strzemiona, otulina albo strefa ściskana. Znaczenie zależy od średnicy, położenia w wysokości i długości belki, odległości od podpór, układu zbrojenia oraz aktualnego obciążenia.
Należy natychmiast wstrzymać dalsze wiercenie, sfotografować miejsce z podziałką i ustalić średnicę, kierunek oraz głębokość. Konstruktor porównuje otwór z projektem, wykonuje skan zbrojenia i ocenia rysy, ugięcie oraz obciążenie belki. Gdy dokumentacji brakuje, potrzebne mogą być odkrywki i badanie materiału. Obliczenia powinny sprawdzić zginanie, ścinanie, zakotwienie prętów i koncentrację naprężeń. Dopiero z wyniku wynika, czy wystarczy naprawa otuliny, czy potrzebne jest wzmocnienie stalą, laminatami lub zmianą podparcia.
Nie należy wypełniać otworu zaprawą i uznawać belki za odtworzoną, ponieważ zwykłe wypełnienie nie przywraca ciągłości przeciętego zbrojenia. Nie wolno też wykonywać kolejnych otworów w poszukiwaniu wolnego miejsca. Jeżeli przecięto pręt, powstały nowe ukośne rysy, odpada beton albo belka wyraźnie się ugina, strefę pod nią trzeba wyłączyć i pilnie zaprojektować podparcie. Podpory tymczasowe muszą przekazać obciążenie aż na sprawny strop lub fundament, a nie na przypadkową cienką posadzkę.