Połączenie mieszkań może wymagać otworu w ścianie nośnej, ingerencji w strop albo zmiany układu instalacji wspólnych. Nawet ściana wyglądająca na działową może usztywniać budynek, osłaniać piony lub stanowić oddzielenie pożarowe i akustyczne. Drzwi pomiędzy lokalami zmieniają drogę ewakuacji, podział na strefy i sposób rozchodzenia się dźwięku. Połączenie instalacji elektrycznych, wodnych czy wentylacyjnych bez analizy może utworzyć dwa źródła zasilania, zakłócić rozliczenia albo pogorszyć ciąg w pionie.
Najpierw porównuje się rzuty archiwalne z odkrywkami i skanowaniem, ustala układ nośny, piony, kanały oraz własność przegród. Konstruktor projektuje nadproże lub ramę i technologię tymczasowego podparcia. Projekt branżowy rozstrzyga, który licznik i rozdzielnica pozostają, jak rozdzielić obwody, gdzie przebiegają zawory oraz czy wentylacja i urządzenia gazowe zachowują wymagane warunki. Trzeba zweryfikować zgodę właściciela lub wspólnoty, formalności budowlane, księgi i dokumenty lokalu, a także późniejszy sposób opomiarowania mediów.
Nie wolno wykonywać przejścia przez wyburzanie od góry do dołu bez projektu i zaplanowanych podpór. Nie należy też łączyć dwóch obwodów z różnych liczników, ponieważ po wyłączeniu jednego zasilania część instalacji może nadal pozostawać pod napięciem. Kanałów wentylacyjnych i gazowych nie przenosi się według wygody aranżacji. Jeżeli podczas prac ujawni się inny układ ściany, zbrojenia lub instalacji niż w dokumentacji, roboty trzeba zatrzymać. Odbiór powinien objąć konstrukcję, pomiary elektryczne, szczelność instalacji i aktualizację dokumentacji powykonawczej.