Koła skręcającego samochodu wywierają siły poziome, które przesuwają kostkę ku wolnej krawędzi. Obrzeże powinno przejąć ten nacisk i być podparte na stabilnej warstwie; gdy jest za niskie, pęknięte lub osadzone na słabym gruncie, elementy stopniowo się rozchodzą. Przyczyną może być też utrata piasku ze spoin, za małe zagęszczenie podbudowy, woda wypłukująca krawędź albo kostki docinane na bardzo wąskie fragmenty. Samo dosypanie spoin nie odtworzy bocznego podparcia.
Trzeba sprawdzić linię obrzeża, jego przechył, pęknięcia, wysokość i zakotwienie, a także koleiny oraz spadek nawierzchni. Po rozebraniu niewielkiego pola ocenia się grubość podsypki, podbudowę, geowłókninę i zagęszczenie przy brzegu, gdzie sprzęt często pracuje mniej skutecznie. Należy ustalić trasę kół i odpływ wody; obciążenie regularnie przechodzące tuż po krawędzi wymaga mocniejszego rozwiązania niż strefa piesza. Luźne spoiny mogą wskazywać nieodpowiedni materiał lub wypłukiwanie.
Nie należy wbijać wystających kostek młotkiem ani zalewać samej szczeliny betonem. Sztywna łatka popęka, utrudni odwodnienie i nie naprawi podbudowy. Odpowiednie pole rozbiera się, odtwarza zagęszczenie, stabilne obrzeże i prawidłowy układ elementów, po czym wypełnia spoiny oraz zagęszcza zgodnie z materiałem. Do czasu naprawy warto ograniczyć przejazd po luźnej krawędzi, ponieważ koło może zsunąć się i pogłębić uszkodzenie. Jeżeli ruch obejmuje ciężkie pojazdy, konstrukcję warstw powinien dobrać projektant na podstawie obciążenia i gruntu.