Widoczna geowłóknina zwykle oznacza, że krawędź nie została dostatecznie przykryta lub warstwy kruszywa przemieszczają się na boki. Materiał separacyjny powinien pozostać w gruncie, gdzie ogranicza mieszanie podłoża z podbudową i jednocześnie przepuszcza wodę. Jeżeli jest za krótki, źle zakotwiony, pomarszczony lub odsłonięty przez erozję, koła i narzędzia mogą go wyciągać. Samo wystawanie nie zawsze świadczy o rozerwaniu całej warstwy, ale sygnalizuje utratę podparcia przy brzegu.
Należy zaznaczyć zasięg, ocenić osiadanie i rozchodzenie nawierzchni, a następnie wykonać małą odkrywkę w miejscu bez instalacji. Sprawdza się zakład arkuszy, uszkodzenia, grubość podbudowy, zagęszczenie i funkcję geowłókniny: separację, filtrację lub ochronę. Trzeba ustalić, skąd płynie woda i czy obrzeże przenosi boczny nacisk kruszywa. Dobór materiału zależy od uziarnienia gruntu, otworów filtracyjnych, przepuszczalności i odporności na uszkodzenie; przypadkowa cienka włóknina może nie spełniać zadania.
Nie należy po prostu wyciągać wystającego pasa ani przypalać go przy krawędzi. Można rozerwać ukrytą warstwę i otworzyć drogę mieszaniu kruszywa z gruntem. Jeśli odsłonięty jest tylko nadmiar poza prawidłowym obrzeżem, przycina się go dopiero po potwierdzeniu układu. Przy utracie podbudowy trzeba rozebrać odpowiednie pole, odtworzyć podłoże, zakłady, zagęszczenie i stabilne ograniczenie boczne. Gdy nawierzchnia służy pojazdom, uszkodzony odcinek wyłącza się z ruchu do naprawy, ponieważ zapadnięcie może nastąpić pod kołem.