Napięcie łańcucha zależy od liczby aktywnych modułów, ich temperatury oraz pracy diod obejściowych. Rano część połaci może być zacieniona przez komin, drzewo lub szron, przez co jeden fragment pracuje inaczej. Moduły chłodne zwykle mają wyższe napięcie niż rozgrzane, więc niższa wartość nie zawsze wynika z temperatury. Stała różnica zbliżona do napięcia modułu może wskazywać brak elementu w obwodzie, błędne połączenie albo aktywną sekcję obejściową. Wilgoć i uszkodzenie izolacji potrafią dodatkowo powodować niestabilne zachowanie.
Porównanie wykonuje się przy znanej irradiancji i podobnej temperaturze, korzystając z historii obu wejść MPPT, a nie z jednego porannego ekranu. Instalator sprawdza liczbę modułów, orientację, zacienienie, złącza i komunikaty falownika. Pomiary napięcia otwartego obwodu, prądu roboczego, rezystancji izolacji oraz charakterystyki wykonuje osoba przygotowana do pracy z napięciem DC. Termowizję modułów prowadzi się pod obciążeniem i interpretuje z warunkami pogodowymi. Przed rozłączaniem trzeba użyć prawidłowej procedury, ponieważ światło nadal zasila łańcuch.
Nie wolno wypinać złączy pod obciążeniem ani zwierać łańcucha zwykłym miernikiem. Łuk stałoprądowy może się utrzymać i spowodować pożar. Nie należy też zakrywać pojedynczego modułu przypadkowym materiałem na wietrznym dachu. Jeżeli różnica znika po ustąpieniu cienia i energia dobowa jest zgodna z oczekiwaniem, może to być normalna praca. Gdy wartość pozostaje zaniżona w pełnym słońcu, falownik zgłasza izolację, złącze się nagrzewa lub widać uszkodzenie modułu, instalację powinien pilnie zbadać serwis, a wadliwy obwód pozostawić bezpiecznie wyłączony.