Nowy zawór może mieć mniejszy współczynnik przepływu, niewłaściwą nastawę wstępną albo trzpień niedostatecznie otwierany przez głowicę. Błąd kierunku przepływu może wywołać hałas i ograniczenie pracy, a po serwisie w grzejniku często pozostaje powietrze lub zanieczyszczenie trafia do wkładki. Moc zależy od średniej temperatury grzejnika i przepływu, więc gorący fragment przy zaworze nie oznacza pełnego działania. Zbyt mocno zdławiony powrót daje podobny objaw.
Po schłodzeniu i bezpiecznym odpowietrzeniu porównuje się temperaturę zasilania oraz powrotu z innymi grzejnikami. Instalator sprawdza model zaworu, kierunek strzałki, nastawę wstępną, skok trzpienia, głowicę i zawór powrotny. Potrzebny przepływ dla 1 kW przy różnicy 10 K wynosi około 1 ÷ (1,16 × 10) = 0,086 m³/h, czyli 86 l/h. Jest to punkt do regulacji, a nie uniwersalna nastawa, bo rzeczywista moc i temperatury muszą wynikać z projektu. Kontrola filtra i równoważenia całego pionu zapobiega poprawianiu jednego grzejnika kosztem innych.
Nie należy wykręcać wkładki pod ciśnieniem ani wielokrotnie uderzać w trzpień. Gorąca woda może spowodować oparzenie, a uszkodzony zawór gwałtowny wyciek. Nie warto też zwiększać prędkości pompy przed sprawdzeniem nastaw, bo może pojawić się szum i nadmierne różnice ciśnienia. Po korekcie obserwuje się nagrzewanie całej powierzchni i temperaturę pomieszczenia przy stabilnej pracy. Jeśli połączenie cieknie, trzpień jest skorodowany albo w instalacji pojawia się dużo osadu, potrzebne są naprawa i kontrola jakości wody, nie tylko kolejna regulacja głowicy.