Temperatura zasilania wynika zwykle z krzywej grzejnej, sygnału czujnika zewnętrznego, zapotrzebowania obiegów i sposobu przygotowania ciepłej wody. Zbyt wysoka wartość może być skutkiem podniesionej krzywej, błędnego czujnika, zamkniętych odbiorników, źle podłączonego mieszacza albo wymuszonego cyklu dezynfekcji zasobnika. Gdy odbiorniki są niedowymiarowane, użytkownik często zwiększa temperaturę, lecz sprawność pompy spada wraz ze wzrostem różnicy temperatur między źródłem i instalacją.
Kontrola powinna rozdzielić tryb ogrzewania pomieszczeń od ładowania zasobnika. Odczytuje się temperaturę zadaną i rzeczywistą, temperaturę zewnętrzną widzianą przez sterownik, pozycję zaworów, przepływ oraz historię pracy sprężarki i grzałki. Instalator porównuje krzywą z obliczeniową mocą grzejników lub podłogówki i sprawdza kalibrację czujników. Nastawy obniża się małymi krokami, obserwując temperatury pomieszczeń przez co najmniej pełny cykl pogodowy. Krótki pomiar w ciepłe popołudnie nie opisuje pracy w warunkach projektowych.
Nie należy wyłączać zabezpieczeń przeciwzamrożeniowych ani temperatury higienicznej zasobnika w celu chwilowej oszczędności. Nie powinno się także zamykać większości pętli przy utrzymaniu wysokiej mocy bez zapewnienia minimalnego przepływu wymaganego przez urządzenie. Jeśli zasilanie przekracza dopuszczenie podłogi, zawór mieszający nie reaguje albo grzałka pracuje ciągle, system trzeba skontrolować przed dalszą eksploatacją. Po korekcie potrzebne są równoważenie odbiorników i sprawdzenie liczby uruchomień sprężarki; prawidłowy cel to najniższa temperatura zapewniająca komfort, nie jedna arbitralna wartość dla każdego domu.