Kosz zbiera wodę z dwóch połaci, dlatego nawet małe pęknięcie obróbki jest obciążone większym strumieniem niż uszkodzenie na otwartej części dachu. Blacha może pękać wskutek zablokowanego wydłużenia termicznego, zbyt długich odcinków, sztywnego mocowania, braku podparcia lub pracy konstrukcji w narożu. Uszkodzenie bywa też następstwem chodzenia, lodu, korozji albo cięcia materiału narzędziem naruszającym powłokę. Woda może płynąć pod pokryciem i ujawnić się kilka metrów niżej.
Dekarz sprawdza cały kosz od kalenicy do okapu, a nie tylko widoczną szczelinę. Ocenia zakłady, sposób mocowania, podparcie, szerokość, krawędzie dachówek, warstwę wstępnego krycia oraz miejsce odprowadzenia do rynny. Trzeba rozpoznać metal i typ powłoki, ślady tarcia oraz kierunek odkształcenia. Od poddasza dokumentuje się zawilgocenie łat, kontrłat i izolacji. Jeżeli pęknięcie powtarza się w jednym miejscu, konstruktor powinien wykluczyć nadmierny ruch połaci lub osiadanie podpory.
Nie wystarczy nałożyć elastycznej masy na brudną i pracującą blachę. Taka łatka może zatrzymać wodę pod spodem, a przy kolejnym cyklu temperatury oderwać się wraz z powłoką. Naprawa zwykle wymaga wymiany odpowiedniego odcinka z prawidłowymi zakładami i mocowaniem umożliwiającym ruch, a także naprawy membrany. Nasiąkniętą izolację należy odsłonić i wysuszyć. Kosz jest śliski i nie jest drogą komunikacyjną; prace wykonuje się przy suchym dachu z zabezpieczeniem przed upadkiem, bez opierania ciężaru na osłabionej obróbce.