Woda gruntowa wywiera na spód płyty ciśnienie rosnące wraz z wysokością słupa wody. Jeżeli siła wyporu przewyższy ciężar płyty, warstw i stałych obciążeń, posadzka może się unieść, zarysować albo rozszczelnić na styku ze ścianą. Problem nasila się po długich opadach, awarii odwodnienia lub podniesieniu poziomu wód w sąsiedztwie. Cienka wylewka wykonana na izolacji nie jest płytą konstrukcyjną i nie może bezpiecznie równoważyć naporu tylko dlatego, że wygląda na masywną.
Należy ustalić, czy ruszyła warstwa wykończeniowa, podkład czy płyta fundamentowa. Pomiar rzędnych, układu rys i szczelin przy ścianach łączy się z obserwacją poziomu wody w piezometrze lub studni kontrolnej. Projektant analizuje przekrój posadzki, połączenie ze ścianami, drenaż, przepompownię i hydroizolację. Kontrolowane odkrywki oraz badanie grubości i zbrojenia pomagają odtworzyć rzeczywisty układ. Trzeba też wykluczyć pęcznienie gruntu, nieszczelną instalację pod posadzką i ruch całego fundamentu.
Nie wolno nawiercać wybrzuszonej płyty, aby samodzielnie spuścić wodę. Otwór może wywołać gwałtowny napływ, wypłukiwanie gruntu i zalanie instalacji elektrycznej. Nie należy również obciążać miejsca przypadkowymi paletami, bo nacisk może przebić osłabioną warstwę. Przy szybkim unoszeniu, sączeniu przez rysy lub odgłosach pękania pomieszczenie trzeba wyłączyć, odłączyć zagrożone obwody i wezwać konstruktora z geotechnikiem. Docelowe rozwiązanie może wymagać kontrolowanego obniżenia wody, płyty przeciwwyporowej, kotwienia lub przebudowy odwodnienia, zawsze z oceną wpływu na sąsiednie fundamenty.