Styk belki ze słupem przenosi siły tnące, momenty i naciski, dlatego rysa w tej strefie wymaga uważniejszej oceny niż przypadkowe spękanie tynku. Może być powierzchniowym śladem skurczu albo granicy etapów betonowania, lecz ukośny przebieg, uskok czy wykruszenie mogą wskazywać na pracę węzła. Znaczenie zależy od szerokości, głębokości, kierunku, zbrojenia i obciążeń. Rdzawe zacieki sugerują dostęp wilgoci do stali, a powiększanie rysy przy obciążeniu oznacza aktywne odkształcenie.
Najpierw dokumentuje się obie strony elementu, zaznacza końce rysy i mierzy jej szerokość w stałych punktach. Trzeba ustalić, czy pęknięcie obejmuje tylko wyprawę, otulinę czy cały przekrój, oraz przejrzeć projekt, zmiany wykonawcze i historię obciążania. Konstruktor ocenia geometrię, ugięcia, stan podpór i sąsiednie rysy. Może zlecić skan zbrojenia, badanie betonu, pomiar przemieszczeń albo kontrolną odkrywkę. Obliczenia muszą odwzorować rzeczywisty schemat, szczególnie po usunięciu ścian lub dołożeniu ciężkich warstw.
Nie wolno wypełniać rysy żywicą przed ustaleniem, czy jest aktywna i co ją wywołało. Sztywne sklejenie powierzchni może przenieść naprężenie obok, a wiercenie pod iniekcję grozi przecięciem zbrojenia. Gdy rysa szybko rośnie, ma wyczuwalny uskok, odpada beton, element się ugina lub słychać trzaski, należy odsunąć ludzi, ograniczyć obciążenie i pilnie wezwać konstruktora. Ewentualne podparcie tymczasowe projektuje się z drogą sił aż do fundamentu. Naprawa może wymagać odtworzenia otuliny, iniekcji, wzmocnienia lub zmiany obciążenia, ale jej zakres wynika z diagnozy.