Kabel nawinięty na bęben trudniej oddaje ciepło, więc przy dużym prądzie jego temperatura może rosnąć mimo prawidłowego zabezpieczenia obwodu. Producenci podają zwykle osobną moc dla kabla zwiniętego i całkowicie rozwiniętego. Orientacyjnie odbiornik 3,0 kW przy 230 V pobiera około 13 A, bo I = P/U, lecz o dopuszczalnym użyciu decyduje niższa z wartości na tabliczce zwijacza, wtyczki, gniazda i obwodu. Długi kabel powoduje też spadek napięcia.
Przed pracą sprawdza się tabliczkę, przekrój, długość, stan izolacji, wtyczki, gniazd i zabezpieczenie termiczne. Przy większym obciążeniu kabel rozwija się całkowicie i układa tak, aby nie tworzył ciasnych zwojów, nie leżał w wodzie i nie był narażony na przecięcie. Sumuje się moc wszystkich odbiorników, uwzględniając prąd rozruchowy silników. Po kilkunastu minutach kontroluje się bez dotykania odsłoniętych części, czy bęben, wtyczka lub gniazdo nie nagrzewają się i nie wydzielają zapachu.
Nie łącz kilku zwijaczy szeregowo i nie omijaj wyłącznika termicznego. Ciepły, odbarwiony albo uszkodzony zestaw wyłącza się, odłącza za wtyczkę po ostygnięciu i przekazuje do kontroli. Na zewnątrz potrzebna jest właściwa odporność na warunki, ochrona różnicowoprądowa i połączenia utrzymane nad podłożem, zgodnie z przeznaczeniem sprzętu. Zwijacz nie powinien zastępować stałej instalacji. Jeżeli odbiornik stale wymaga dużej mocy, elektryk powinien wykonać odpowiednio dobrany obwód docelowy.