Suche otwory nie muszą oznaczać usterki, jeżeli woda jest przechwytywana przez sprawny drenaż wyżej lub grunt za murem nie został nasycony. Mogą jednak być zatkane zaprawą, osadem, korzeniami albo nie mieć połączenia z warstwą filtracyjną. Wtedy woda gromadzi się za murem i zwiększa parcie. Sam wygląd wylotu nie pozwala ocenić ciśnienia po drugiej stronie, szczególnie gdy mur jest otynkowany, a woda znajduje inną drogę.
Po opadzie sprawdza się całą długość muru, wybrzuszenia, poziome rysy, przemieszczenie korony i wilgotne miejsca przy podstawie. Projekt lub odkrywka powinny potwierdzić drenaż, filtr, spadek oraz rzeczywiste połączenie otworów z zasypką. Kamerą można ocenić dostępny fragment bez wtłaczania wody pod ciśnieniem. Ważne są spadki terenu nad murem, działanie rynien i zmiany po wykonaniu nawierzchni. Konstruktor ocenia stateczność, jeżeli pojawił się ruch lub mur jest wysoki.
Nie przewiercaj nowych odpływów na ślepo i nie rozkopuj całego podnóża, bo można przeciąć zbrojenie lub osłabić grunt przed murem. Przy świeżych rysach, przechyleniu, wypłukiwaniu zasypki albo trzaskach teren trzeba odgrodzić i nie obciążać korony. Naprawa może obejmować udrożnienie, odtworzenie filtra, dodatkowy drenaż lub przebudowę, lecz najpierw trzeba ustalić bezpieczną kolejność odciążenia. Woda wyprowadzona z muru nie może podmywać jego fundamentu ani sąsiedniej skarpy.