Działający wentylator nie gwarantuje odpowiedniego strumienia świeżego powietrza. Filtr może być zatkany, nawiew i wywiew rozregulowane, a powietrze krążyć między sąsiednimi anemostatami zamiast przepłukiwać strefę ludzi. Wysoka liczba osób, zamknięte drzwi lub zmieniony układ pomieszczenia zwiększają wymagania. Domowy czujnik CO2 może też mieć błąd zera, być ustawiony przy oddechu użytkownika albo mierzyć w miejscu niereprezentatywnym.
Najpierw porównuje się odczyt z drugim sprawdzonym miernikiem i prowadzi zapis wraz z liczbą osób, czasem oraz stanem drzwi. Czujnik ustawia się w strefie oddychania, z dala od okna, nawiewu i bezpośredniego oddechu. Serwisant mierzy strumienie na anemostatach, różnicę ciśnień, stan filtrów i drogę przepływu między pokojami. CO2 jest użytecznym wskaźnikiem wentylacji związanej z obecnością ludzi, lecz nie opisuje wszystkich zanieczyszczeń i nie zastępuje pełnej oceny jakości powietrza.
Nie zwiększaj bez końca obrotów centrali bez pomiaru, ponieważ hałas i podciśnienie mogą wzrosnąć, a przyczyna pozostać. Trzeba przywrócić projektowe strumienie, zapewnić szczeliny transferowe i dopasować tryb do liczby użytkowników. Przy bardzo wysokim odczycie i objawach takich jak ból głowy należy przewietrzyć pomieszczenie i je opuścić do czasu poprawy, pamiętając, że czujnik CO2 nie wykrywa tlenku węgla. Urządzenia spalające wymagają oddzielnej czujki CO i kontroli.