Różnica wysokości sąsiednich krawędzi może wynikać z nierównego podłoża, zbyt małej ilości kleju, przesuwania płytek podczas wiązania albo naturalnej krzywizny formatu. System poziomujący pomaga utrzymać krawędzie, ale nie prostuje podłoża i może unieść fragment płytki, pozostawiając pustkę. Znaczenie ma także układ: przy płytkach wygiętych długi zakład mijankowy zestawia najwyższy środek jednej sztuki z niższym końcem drugiej.
Po związaniu kleju mierzy się różnicę wysokości, płaskość okładziny i szerokość spoin w kilku kierunkach. Opuk i badanie kontrolne mogą wskazać puste miejsca, lecz o decyzji powinny przesądzać wymagania systemu i przeznaczenie posadzki. Jeśli klej jest jeszcze w otwartym czasie, płytkę można podnieść, ocenić pokrycie spodniej strony i skorygować. Po pełnym związaniu miejscowe szlifowanie szkliwionej krawędzi zwykle niszczy powierzchnię i nie usuwa braku podparcia.
Przy istotnej nierówności wadliwą płytkę usuwa się z ochroną sąsiednich elementów i instalacji w podłożu, a miejsce przygotowuje ponownie. Przed dalszym układaniem trzeba sprawdzić całą partię płytek, wyrównać podłoże i wykonać próbny układ. Klej nakłada się zgodnie z wymaganiami dla formatu, zapewniając pełne podparcie szczególnie w strefach obciążonych i mokrych. Nie należy akceptować ostrej krawędzi w przejściu, ponieważ stanowi ryzyko potknięcia i wykruszenia.