Kominek zmienia bilans powietrza, obciążenie stropu i bezpieczeństwo pożarowe budynku. Trzeba dobrać go do właściwego kanału dymowego, zapewnić dopływ powietrza do spalania i zachować wymagane odległości od materiałów palnych. Szczelny dom oraz działający okap lub wentylacja mechaniczna mogą wytworzyć podciśnienie i odwrócić ciąg, przez co spaliny trafią do pomieszczenia. Znaczenie ma również masa urządzenia, obudowy i ewentualnej podstawy, zwłaszcza na stropie drewnianym albo gęstożebrowym.
Inwentaryzacja obejmuje przekrój, wysokość, szczelność i stan techniczny komina, jego wyczystkę oraz możliwość bezpiecznego przejścia przez stropy i dach. Kominiarz sprawdza kanał, a projektant ocenia doprowadzenie powietrza, wentylację i drogę spalin dla konkretnego wkładu. Konstruktor jest potrzebny, gdy obciążenie skupione trafia między belki lub żebra. Należy przewidzieć niepalne podłoże, osłony, dostęp do czyszczenia, czujkę dymu i tlenku węgla oraz sposób odprowadzania ciepła z obudowy.
Nie wolno podłączać urządzenia do przypadkowego kanału ani wykonywać otworu w kominie bez rozpoznania jego budowy. Pierwsze rozpalenie powinno nastąpić po odbiorze połączenia i kontroli ciągu w rzeczywistych warunkach pracy wentylacji. Jeżeli dym cofa się przy rozpalaniu, pojawia się zapach spalin, sadza przy drzwiczkach albo uruchamia się czujka, należy wygasić palenisko, przewietrzyć pomieszczenie i wezwać fachowca. Samodzielne uszczelnianie masą nie usuwa ryzyka pożaru ani zatrucia.