Głuchy odgłos może wskazywać pustkę pod płytką, ale sam dźwięk nie dowodzi odspojenia. Wynik zmieniają format, grubość, rodzaj podłoża, obecność ogrzewania oraz układ warstw. Pustka powstaje między innymi przy zbyt małym pokryciu klejem, zaschniętej powierzchni kleju, nierównym podłożu albo braku docisku. Jeżeli płytka nie rusza się, fuga nie pęka i strefa jest sucha, usterka może pozostać stabilna, lecz w miejscu obciążonym lub mokrym ryzyko rośnie.
Należy sporządzić mapę odgłosów i porównać ją z rysunkiem dylatacji oraz trasą ogrzewania. Sprawdza się ruch krawędzi pod obciążeniem, pęknięcia fugi, wilgoć i historię temperatur. Ocenę pokrycia klejem potwierdza dopiero kontrolne zdjęcie płytki wykonane w uzgodnionym miejscu. Dla ściany ważne jest położenie i ciężar elementu: duża płytka nad ciągiem komunikacyjnym wymaga pilniejszej reakcji niż mała płytka podłogowa w suchym narożniku.
Nie nawiercaj płytki i nie wstrzykuj przypadkowej żywicy bez rozpoznania hydroizolacji, ogrzewania oraz przyczyny pustki. Taka naprawa może uszkodzić warstwę szczelną albo wypełnić tylko fragment. Luźne płytki na ścianie trzeba zabezpieczyć przed odpadnięciem. Jeżeli problem obejmuje duży obszar, pojawia się ruch lub pękanie, konieczne jest usunięcie reprezentatywnych elementów i sprawdzenie podłoża. Naprawa punktowa ma sens tylko wtedy, gdy pozostały układ jest stabilny, a technologia nowego klejenia odpowiada miejscu użytkowania.