Puszki mogą tworzyć lokalne osłabienie przegrody akustycznej. Gdy po obu stronach ściany znajdują się naprzeciw siebie, pozostaje cienka warstwa materiału albo wspólna pustka, przez którą dźwięk omija cięższą część ściany. Nieszczelne otwory i bruzdy pogarszają wynik, ponieważ izolacyjność zależy także od ciągłości i szczelności. Źródłem może być jednak również strop, sufit podwieszany lub boczne połączenie, dlatego nie każdą transmisję należy przypisywać samej puszce.
Diagnostyka obejmuje porównanie poziomu dźwięku przy puszkach i na pełnym fragmencie ściany, sprawdzenie rozmieszczenia elementów po obu stronach oraz oględziny pustek nad sufitem. Dokumentacja systemu ściennego pozwala ustalić wymagane przesunięcie puszek, liczbę warstw i wypełnienie. Przy lekkiej zabudowie trzeba ocenić profile, wełnę, szczeliny obwodowe i przejścia instalacyjne. Kontrolną odkrywkę wykonuje się po wyłączeniu obwodu, tak aby nie uszkodzić kabli ani ewentualnego zabezpieczenia pożarowego.
Nie wypełniaj puszki miękką pianką ani materiałem nieprzeznaczonym do instalacji elektrycznej. Naprawa może wymagać przesunięcia puszki, wykonania niezależnej obudowy, zastosowania systemowej osłony akustycznej i szczelnego odtworzenia okładzin. W przegrodzie pożarowej używa się rozwiązania o potwierdzonych parametrach dla całego układu. Po pracy warto wykonać pomiar porównawczy. Jeżeli dźwięk nadal dominuje przy suficie lub podłodze, trzeba zbadać drogi boczne, zamiast dokładać kolejne warstwy wyłącznie wokół gniazda.