Podłużne pęknięcia często powstają podczas wysychania, ponieważ drewno kurczy się nierównomiernie w różnych kierunkach. Taka szczelina nie zawsze oznacza utratę nośności, lecz nie wolno oceniać jej wyłącznie po długości. Znaczenie mają głębokość, położenie względem osi elementu, przejście przez węzły, sęki i otwory, a także to, czy pęknięcie przecina strefę połączenia. Alarmujące są świeże przyrosty, odgłosy pracy, wyraźne ugięcie, zgniecenie przy podporze, miękkie drewno, wycieki żywicy z przebarwieniem albo ślady owadów.
Oględziny należy rozpocząć od fotografii z podziałką i zaznaczenia końców szczeliny. Specjalista mierzy wymiary przekroju, wilgotność drewna, ugięcie, stan oparć i łączników oraz bada, czy w środku nie ma zgnilizny. Cienki szczelinomierz pokazuje szerokość przy powierzchni, ale nie dowodzi pełnej głębokości; w razie potrzeby stosuje się metody diagnostyczne dobrane do elementu. Ocena uwzględnia gatunek i klasę drewna, kierunek włókien, obciążenie oraz rzeczywiste osłabienie przekroju w najbardziej niekorzystnym miejscu.
Nie wlewaj do szczeliny kleju i nie skręcaj belki przypadkowymi wkrętami. Można w ten sposób zamknąć wilgoć, rozszczepić drewno lub uszkodzić strefę nośną, nie przywracając jej parametrów. Jeśli pęknięcie szybko rośnie albo element traci kształt, trzeba odciążyć strefę i wykonać podparcie według wskazania konstruktora. Naprawa może polegać na osuszeniu, zmianie warunków wilgotnościowych, wzmocnieniu połączeń lub całego elementu; jej zakres powinien wynikać z obliczeń, a nie z wyglądu samej powierzchni.