Dopływ wody i kondensacja mogą występować jednocześnie, dlatego diagnoza wymaga obserwacji warunków. Wilgoć rosnąca po opadach, pojawiająca się przy styku ściany z posadzką, wzdłuż pęknięcia lub na wysokości gruntu sugeruje drogę wody z zewnątrz. Kondensacja powstaje wtedy, gdy wilgotne powietrze styka się z powierzchnią chłodniejszą od punktu rosy; latem może dotyczyć zimnych ścian piwnicy nawet bez deszczu.
Zaznacz zasięg plam i porównuj go z opadami oraz porami roku. Zmierz temperaturę i wilgotność powietrza, temperaturę powierzchni, sprawdź rynny, spadek terenu, studzienki, przepusty i dostępne instalacje. Sole i łuszczące się powłoki świadczą o przemieszczaniu wilgoci, ale nie wskazują samodzielnie jej źródła. Prosta próba z folią może pokazać lokalne parowanie, lecz nie rozstrzyga zachowania całej ściany.
Nie zakrywaj mokrej ściany szczelną okładziną i nie stosuj izolacji od środka bez analizy. Można przenieść kondensację głębiej, zatrzymać wodę w murze i przyspieszyć degradację. Przy stojącej wodzie odłącz zagrożone obwody elektryczne bez wchodzenia w mokrą strefę. Trwała naprawa zależy od mechanizmu: inaczej rozwiązuje się odprowadzenie wody i izolację fundamentu, a inaczej temperaturę powierzchni, wentylację i osuszanie.